Ανθός στις Στάχτες 🌹

Συνεπιβάτες

στο ταξίδι του χρόνου,

με σημάδια πόνου

χαραγμένα φανερά

Στα σακίδια

λίγες αναμνήσεις,

λίγες χαρές,

κι οι θλίψεις βαριές

να μας γέρνουν

Η σιωπή σου εύγλωττη,

κι η αντοχή μου

εύθραυστη

Φαντάσματα περνούν,

ευκαιρίες χαμένες,

σε λάθος συγκυρίες,

σε λάθος καιρούς

Κι όμως προχωράμε,

χέρι με χέρι,

με τ' αγέρι της αγάπης

και της υπομονής

Στις στάχτες του χρόνου

φυτρώνει ένας ανθός

Κι ο δρόμος γίνεται

γλυκός, ποθητός

Όσο κι αν πονά,

το ταξίδι

μας φέρνει πιο κοντά

Τις αποσκευές του πόνου

τις αφήνουμε μακριά

Κι η ψυχή,

σιγά, σιγά

ξανανθίζει

Ο χρόνος στοργικός,

μας λυτρώνει,

κι απαλά σβήνει

κάθε πληγή

Κι όποιος μας δει

να γελάμε ξανά,

θα απορεί

πώς μες στις στάχτες

άνθισε λουλούδι

Γιατί η ζωή,

όσο κι αν πληγώνει,

παραμένει όμορφη

τελικά

Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹