Αγάπη σε λάθος σύμπαν 🌹

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή.

Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε.

Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν.

Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο!

Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζουν. Ο ουρανός σαν κάτι να τον κάνει να φαίνεται μεγάλος, γίνεται πιο γαλανός.

Ο ήλιος ακουμπά στο δέρμα σου λίγο πιο ζεστά.

Η θάλασσα σε καλεί να πας πιο κοντά της, σαν να σε ήξερε από πάντα.

Έρχονται και είναι σαν να σου πιάνει το χέρι μια αόρατη δύναμη και να σε γυρίζει πίσω στη ζωή που είχες ξεχάσει να κοιτάς.

Σε μαθαίνεις ξανά να βλέπεις · όχι με τα μάτια, αλλά με κάτι πιο βαθύ, πιο ήσυχο, πιο αληθινό, την ψυχή!!

Και τότε… κάτι σπάει τη ροή, όπως ένα σύννεφο που κρύβει ξαφνικά τον ήλιο, όπως ο άνεμος που αλλάζει κατεύθυνση χωρίς καμία προειδοποίηση.

Ο χρόνος δεν ευθυγραμμίζεται.

Οι στιγμές γλιστρούν…

Και εσύ μένεις να κρατάς μέσα σου μια άνοιξη που δεν πρόλαβε να γίνει καλοκαίρι.

Μια αγάπη που άνθισε, αλλά δεν έζησε.

Και όμως, δεν μαραίνεται.

Τη βρίσκεις στα λουλούδια που σηκώνουν το κεφάλι μετά τη βροχή, στο φως του ήλιου που επιμένει να επιστρέφει κάθε αυγή ακόμα πιο λαμπερό, στη θάλασσα που δεν κουράζεται να αγγίζει την ίδια ακτή ξανά και ξανά.

Και κάπου εκεί την αποδέχεσαι!

Όχι γιατί έπαψε να πονά, αλλά γιατί έγινε κομμάτι της ανάσας σου.

Γιατί καταλαβαίνεις πως δεν ήταν λάθος.

Ήταν μια άνοιξη που πέρασε από τη ζωή σου, σε έναν δικό σου χειμώνα.

Ήταν μια αγάπη σε λάθος σύμπαν.

Και κάπου αλλού, χωρίς εμείς να το ξέρουμε · Θα ήμασταν….

Θα ήμασταν δύο ποτάμια που δεν χώρισαν ποτέ τη ροή τους, σαν ρίζες δέντρου που μπλέχτηκαν βαθιά στο ίδιο χώμα, σαν θάλασσα και ουρανός που συναντιούνται χωρίς όριο στον ορίζοντα.

Και αυτή η σκέψη μένει, σαν απόηχος κύματος μέσα στη νύχτα, σαν άρωμα γιασεμιού που δεν ξεχνιέται.

Μια πληγή που δεν κλείνει, μα ούτε ζητά να γιατρευτεί.

Ένα «ίσως» που θα ανθίζει για πάντα· σε έναν κόσμο που δεν υπήρξε ποτέ.

Μαρία Μίτα Νικολάου 🪽🌹🪽