Ίσως τα βράδια...🪽

Σήμερα

φόρεσα τα φθαρτά μου•

έκρυψα της μάνας τα

ρούχα,

του πατέρα τις

γραβάτες,

για να σε ερωτευτώ,

να περισσέψω μόνος.

Άφησα τη σκόνη να

αιωρείται

κόκκινη, γευστική

να συμβαίνει μέσα στο

φως

χαζεύοντας τον εμπαιγμό

της•

ούρλιαζε πως είσαι εδώ.

Ύστερα μοίρασα τα

κύτταρα

δίκαια,

κάθε πληγή κι ένα.

Δεν σε αγάπησα μόνο•

σε αγάπησα από μέσα

εγκυμονώντας κάθε

κίνδυνο.

Το ήξερες,

έστω ψιθυριστά.

Το ξέρεις..

Έβγαλα τη μνήμη με

μέριμνα

την άφησα αλλού,

ήσουν ήδη γνώριμη.

Η αγάπη πρόσωπο δεν

έχει,

κι όμως πρόσωπο ζητά.

Τα ρούχα της μάνας

τις γραβάτες του πατέρα

τα φόρεσα όλα μαζί -

δεν τους ταιριάζω -

είναι που ξέρω τους

πεθαμένους καλύτερα.

Έτσι σε άφησα.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽