Έρωτος νεκροτομή 🪽

Βαλσαμωμένο βάσανο

η αγάπη

σαν σιωπή που ήλθε αργά.

Ο έρωτας

την πουλά

σαν πλευρικό κύμα

λύτρωσης

σε περιγιάλι

αφαλατωμένο,

ανάμεσα σε στυφά

δόγματα σάρκας

και πεζοδρόμια

στιγμιαίας γαλήνης.

Ήθελα να ’ρθεις.

Κι όπως θα περνούσες,

με ένα περίσσιο

βλέμμα αδιαφορίας,

να νοτίσεις τη στεγνή

μου θλίψη —

που καμώνεται πως

τέμνει την καρδιά.

Περνώ απ’ το μέρος

όπου ακόμη ζει η σκιά

σου,

με την ελπίδα

να ’χει απομείνει μια

στάλα απ’ τα μαλλιά

σου,

να νιώσω το άγγιγμα

του αέρα

που φορούσες σαν

στεφάνι,

την ώρα που ξέβραζες

ως κύμα

την αθρόα σάρκα μου,

αφήνοντάς με

στα εποχιακά πουλιά.

Κι εκείνα,

μετά από κάθε

μπουκιά,

κελαηδούσαν το θείο

μέχρι που σώπασαν.

Βγήκες λουσμένη

μέσα από τ' απαλό φως

ηδονής,

ζητώντας να

εξομολογηθείς.

Είχαν τα μάτια σου

την καταχνιά της

προδοσίας,

κι η άφεση

ήταν μονόδρομος

αμαρτιών —

ή ένα στενό σοκάκι

που κάποιος εραστής

σου μονοδρόμησε,

κλείνοντας

κάθε πρόθυρο

διαφυγής.

Σε θυμάμαι.

Τα λευκά σου χέρια

να πιάνουν τη σάρκα

μου,

να κόβουν την πληγή

σε τεμάχια αίματος,

κι ύστερα

να με στοιβάζουν

στον κρύο σου κόλπο

να ξαναγεννηθώ.

Γεννήθηκα.

Κι έγειρα

στους μαντεμένιους

σου καρπούς,

αφήνοντας εκεί

τα σπλάχνα μου.

Είπαν πως τρελάθηκα.

Είπες πως τρελάθηκα.

Με αυτή την πορφυρή

τρέλα,

σερνόμουν στα πόδια

σου,

δεμένος απ’ τη μήτρα

και τα κρυφά σου

χείλη,

έγινα θεός και νεκρός

για να ανταμώσω τη

σπορά μου.

Βλέπεις;

Όλοι σε ξέρουν.

Κανείς δεν σε άντεξε.

Δεν τόλμησα να

ματώσω το όνομα.

Άφησα τις πράξεις σου,

ανώνυμες κι αφόρετες,

να καλπάζουν στους

αιώνες

πάνω σε λέξεις λευκές και

σκούρες.

Απομείνες

με ό,τι σου άφησε ο

χρόνος,

στιβαγμένη.

Κι εγώ,

απέμεινα ανάλαφρος

σαν το σκοτάδι.

Είπες πως με

συγχώρεσες.

Είπα το ίδιο.

Ψέμα.

Στο στήθος μου

κράτησα με φροντίδα

ό,τι άντεξε:

κόκκαλα

και λίγη σάρκα

απ’ το λευκό μικρό

φέρετρο.

Άφησα άκοπο

τον λώρο

να δένει ακόμη

την ψυχή μου.

Μην αργείς.

Δεν θα συναντηθούμε.

Κάποιος από τους δυο

μας

θα λείπει.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽