Ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα για την Γαρυφαλλιά 🌹

«Οι γυναίκες είναι ικανές

από το μηδέν να κάνουν το παν»

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Ρώσος φιλόσοφος (1821-1881 )

Ρόδος, Ιωάννη Καζούλη, 08 Μαρτίου 2025, 15:00

Ο ήχος από το τρεχούμενο νερό του νιπτήρα κάλυπτε την δυνατή φωνή του παρουσιαστή, που έρχονταν από την τηλεόραση στο καθιστικό της . Η μεσήλικη μελαχρινή γυναίκα ξέπλυνε όλη την στοίβα από τα πιάτα, τα τοποθέτησε στο στραγγιστήρι και έκλεισε την βρύση. Η Γαρυφαλλιά σκούπισε τα χέρια της, πήρε τον διπλό ελληνικό καφέ που είχε πλέον κρυώσει και βγήκε έξω στο μπαλκόνι του διαμερίσματος της. Κάθισε στην πλαστική καρέκλα και πήρε μια δυνατή ρουφηξιά από τον σκέτο καφέ της. Ο μπάτης που φυσούσε μετέφερε τον θαλασσινή αλμυρά του Αιγαίου πελάγους, στην πόλη της Ρόδου, ενώ από κάτω της η κίνηση των πεζών, των αμαξιών, των μηχανών και των ποδηλάτων ήταν συνεχής. Ήταν λογικό αφού βρίσκονταν στο κοσμοπολίτικο σμαραγδένιο νησί των Ιπποτών, όπου η τουριστική σεζόν κρατούσε από τις αρχές Μαρτίου μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου. Ο εκτυφλωτικός ήλιος ζέσταινε την πλάση με την θερμή του. Απόλαυσε την αίσθηση των ηλιακών ακτινών, που ανακούφιζαν τα κουρασμένα κόκκαλα της. Το μυαλό της, πλέον ήρεμο, κινήθηκε στους λαβυρινθώδεις διαδρόμους του παρελθόντος. Θυμήθηκε όταν πείνα από τέσσερα χρόνια, τα γέλια και τα τραγούδια αντηχούσαν στους τέσσερις τοίχους. Ο γιος τους, ο Κίμωνας με το μπουζούκι του γέμιζε με υπέροχες μελωδίες το σπιτικό τους. Μετά όμως ήρθε η καταστροφή. Ο σύζυγος της ο Πέτρος διαγνώστηκε με καρκίνο της ουροδόχου κύστης και μέσα σε έξι μήνες, απεβίωσε, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών. Η Γαρυφαλλιά όμως δεν το έβαλε κάτω και δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ στο βενζινάδικο επί της λεωφόρου Καλλιθέας, κατάφερε να σπουδάσει τον Κίμωνα και να τον δει να αποφοιτά από την σχολή εμποροπλοιάρχων του Πειραιά. Δίπλα της βέβαια είχε και την αμέριστη συμπαράσταση της πεθεράς της, της Ειρήνης. Κάθε μέρα με το μπαστούνι της, άνοιγε το μικρό μαγαζάκι της στην παλιά πόλη της Ρόδου και εξυπηρετούσε τους χιλιάδες τουρίστες που κατέκλυζαν την νήσο, πουλώντας διάφορα σουβενίρ.

Η Γαρυφαλλιά ήπιε την τελευταία γουλιά από τον καφέ της και εισήλθε μέσα στο διαμέρισμα. Άφησε το φλιτζάνι στον καθαρό νιπτήρα και κατευθύνθηκε προς το καθιστικό να δει, αν ήθελε κάτι η Ειρήνη. Την είχε να κοιμάται ήρεμα στον γκρι καναπέ, απέναντι από την ανοιχτή τηλεόραση. Τελικά η τηλεόραση ήταν το καλύτερο νανούρισμα σκέφτηκε η σαρανταπεντάχρονη γυναίκα.

Βολεύτηκε σε μια διπλανή πολυθρόνα και παρακολούθησε μια απογευματινή ψυχαγωγική εκπομπή, που ήταν αφιερωμένη στην ημέρα της γυναίκας, την όγδοη Μαρτίου του κάθε έτους. Η ελκυστική παρουσιάστρια ανέφερε πως η ημέρα γιορτάζεται σε ανάμνηση μιας μεγάλης διαδήλωσης, που έγινε στις οχτώ Μαρτίου του 1857, από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας της Νέας Υόρκης. Στη συνέχεια περίπου δεκαπέντε χιλιάδες γυναίκες παρέλασαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης το 1908 με το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα». Την στιγμή που η ξανθιά παρουσιάστρια, μνημόνευε πως το 1977 η οχτώ Μαρτίου ορίστηκε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, ως η Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα της γυναίκας, τα βλέφαρα της Γαρυφαλλιάς έκλεισαν και βυθίστηκε στον κόσμο του Μορφέα.

Ρόδος, Ιωάννη Καζούλη, 08 Μαρτίου 2025, 18:00

Ο οξύς ήχος του κουδουνιού αντήχησε στο διαμέρισμα του δεύτερου ορόφου και ξύπνησε την Γαρυφαλλιά, που είχε αποκοιμηθεί στην πολυθρόνα, βλέποντας την εκπομπή για την ημέρα της γυναίκας. Δίπλα της η ηλικιωμένη πεθερά της, κοιμόνταν βαριά στον αναπαυτικό καναπέ, ούτε τα κανόνια του Ναβαρόνε δεν θα μπορούσαν να την ξυπνήσουν. Χασμουρήθηκε και κινήθηκε νωχελικά προς την εξώπορτα. Την άνοιξε και αντίκρισε τον Ιωάννη, τον νεαρό δεκαεξάχρονο που εργάζονταν στο γωνιακό ανθοπωλείο.

«Καλησπέρα κυρία Γαρυφαλλιά, ελπίζω να μην σας ξύπνησα. Έχετε μια παραγγελία. Χρόνια σας πολλά», είπε ο Ιωάννης και της παρέδωσε ένα τεράστιο μπουκέτο από κατακόκκινα ευωδιαστά λουλούδια.

«Σε ευχαριστώ», αποκρίθηκε η Γαρυφαλλιά καθώς πήρε στην αγκαλιά της, το ογκώδες μυρωδάτο πακέτο.

«Μην ξεχάσεις να πάρεις ένα δώρο στην μητέρα σου», συνέστησε η Γαρυφαλλιά, καθώς του έδινε ένα χαρτονόμισμα των πέντε ευρώ για τον κόπο του.

«Της πήρα ήδη, μια μικρή γλάστρα με ορχιδέα», απάντησε ο Ιωάννης καθώς κατέβαινε δύο δύο τα σκαλοπάτια της στριφογυριστής εσωτερικής σκάλας.

Χαμογελώντας η Γαρυφαλλιά, έκλεισε την πόρτα και διάβασε την αφιέρωση που ήταν μέσα στον μικρό κόκκινο φάκελο. Έλεγε «Με αγάπη, στις γυναίκες της ζωής μου, Κίμωνας». Χαμογελώντας εισήλθε στο καθιστικό όπου μόλις είχε ξυπνήσει η πεθερά της.

«Ποιος ήταν Γαρυφαλλιά;» ρώτησε η Ειρήνη, που είδε το μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα.

«Ένα δώρο από τον εγγόνο σου», απάντησε η Γαρυφαλλιά και της έδωσε να διαβάσει την αφιέρωση.

Δάκρυα κύλησαν στα μάτια της υπερήλικης γυναίκας. Η Γαρυφαλλιά γέμισε ένα γυάλινο βάζο με γάργαρο νερό, έβαλε τα τριαντάφυλλα μέσα και τοποθέτησε το βάζο στο τραπέζι του καθιστικού μπροστά στην πεθερά της.

Νύφη και πεθερά κάθισαν δίπλα δίπλα, με τις σκέψεις και των δύο να είναι επικεντρωμένες σε ένα συγκεκριμένο ψηλό μελαχρινό άντρα. Ο οποίος φορώντας την λευκή του στολή, κουμαντάριζε το τάνκερ αργού πετρελαίου «Βελισάριος», ανάμεσα στα αφρισμένα κύματα του Ινδικού Ωκεανού.

Γεώργιος Παλαιστής 🌹